บทที่ 7 ฉันรักใครไม่เป็น

  EP07.ฉันรักใครไม่เป็น 

  บรื้นนน~

  เสียงรถสปอร์ตสีดำเงาวับถูกกระชากล้อขับออกไปจากผับหรูอย่างรวดเร็ว ตอนนี้อารมณ์ของมาเฟียหนุ่มมันไม่คงที่เอาซะเลย เขารู้ดีว่าที่ผ่านมาคารีน่าเสียใจเพราะเขามากแค่ไหน แต่ชาร์ลก็พยายามไม่ทำให้เธอเห็นว่าเขาอยู่กับใคร ทำอะไร ที่ไหน 

  เขามีคนอื่นนอกเหนือจากเธอ แต่ไม่มีใครที่ได้เข้าใกล้เขาเท่าคารีน่า เธอเข้าใจ ใส่ใจเขาในทุกเรื่อง และมาเฟียหนุ่มไม่เคยคิดจะเลิกกับเธอเลยสักครั้ง แต่ในขณะเดียวกันใจของชาร์ลมันก็ไม่พร้อมจะรักใคร ด้วยเหตุผลที่ว่า….เขารักใครไม่เป็น!

  และไม่รู้ว่าความรักนั้นเป็นยังไง!

  เอี๊ยด! 

  เสียงล้อแม็กซ์หยุดชะงักอย่างกระทันหันภายใต้คอนโดสุดหรูใจกลางเมือง ร่างสูงของชาร์ลก้าวลงออกมาจากรถด้วยความกระฉับกระเฉง มือหนาเอื้อมมือไปกดเลขชั้นทันทีเมื่อเดินเข้ามาในลิฟท์ตัวใหญ่ 

  ติ๊ง! 

  เสียงลิฟท์ถูกเปิดออกที่ชั้น 16 ชั้นที่มีห้องทั้งหมด 3 ห้อง ซึ่งโดนชาร์ลกวาดซื้อไปทั้งหมดและเขาสั่งให้ช่างมาทุบห้องท้้งสามต่อเข้าด้วยกันตั้งแต่ก่อนย้ายเข้ามา

  คนตัวหนาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไป โดยรู้ดีอยู่แล้วว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า อาจนำไปสู่การมีปากเสียงกันของเขาและเธอได้ 

  ปึง! 

  ทันทีที่ชาร์ลเดินเข้ามาในห้อง คนตัวโตก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าโซนห้องนั่งเล่นถูกตกเเต่งไปด้วยลูกโป่งและป้ายไฟคำว่า ‘Happy Birthday’ โชว์หราอยู่กลางห้อง 

  ความรู้สึกบางอย่างจุกขึ้นมาอยู่ที่อกของเขา มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนมันทั้งดีใจและเสียใจอยู่ลึกๆ เพราะตั้งแต่เกิดมา…..ครอบครัวของเขาไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้ให้เลยสักครั้ง 

  แม้เขาจะเป็นผู้ชายอกสามศอกที่ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องอะไรพวกนี้ เเต่พอมีใครสักคนมาทำให้….มันก็อดที่จะรู้สึกดีใจไม่ได้จริงๆ 

  “เคท…” ร่างสูงเอ่ยเรียกคนตัวเล็กที่มักจะรอเขาอยู่นี่เป็นประจำ

  ตึก ตึก 

  เขาไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้าไปในห้องนอน ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อไม่เห็นเงาของคารีน่า มีแต่เเสงไฟเท่านั้นที่ถูกเปิดเอาไว้

  ชาร์ลนิ่งไปพักนึง เมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบๆแล้วเจอเธอยืนอยู่ที่ระเบียงนอกห้องนอน ก่อนที่เขาจะค่อยๆเดินเข้าไปหาเธออย่างระมัดระวัง เพราะเขารู้ดีว่าคารีน่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน 

  ครืด~ 

  เสียงประตูกระจกใสถูกเลื่อนออก พร้อมกับร่างสูงที่เดินมายืนหยุดอยู่หลังร่างบาง 

  คารีน่ารับรู้ได้ถึงการเข้ามาใหม่ของอีกคน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิดที่เขากลับมาหาเธอ เพราะความรู้สึกของเธอมันพังไปแล้วตั้งแต่วินาทีนั้น ที่ผ่านมาคารีน่าพยายามมาตลอด พยายามลืมเรื่องราวเหล่านั้น เพื่อที่จะรักเขาเอาไว้ให้ได้เหมือนเดิม 

  หญิงสาวหยุดสะอื้น ปล่อยให้คราบน้ำตาเหือดแห้งไปเอง ดวงตาเฉี่ยวเหม่อมองออกไปยังวิวค่ำคืนอันสวยงาม มีแต่ความเจ็บปวดเท่านั้นที่กำลังไหลพล่านอยู่ในตัวของเธอเวลานี้ 

  “ออกไปเป่าเค้กกันเถอะ ฉันอยากชิมเค้กฝีมือเธอจะแย่เเล้ว” นั่นคือคำที่ดีที่สุดที่ชาร์ลนึกได้ในตอนนี้ 

  เขาเพียงแค่ทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่น่คงคือสิ่งที่เขาถนัด 

  “…….” เงียบ….ไร้การตอบกลับใดๆจากเธอ 

  ทำให้ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ทนไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจแป้ว ไม่ว่าเขาจะทำตัวเลวแค่ไหน คารีน่าไม่เคยที่จะเมินเขาเลยจริงๆ 

  พรึ่บ~

  ร่างสูงตัดสินใจกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง คางหน้าเกยไหล่มนเอาไว้ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเพื่อระบายความรู้สึกที่ตัวเองไม่คุ้นชิน 

  “ฉันไม่คิดว่าเธอจะไปหา” เสียงทุ้มเอายอยู่ข้างหู 

  คารีน่าปรายตาไม่มองเขาเล็กน้อย เธอไม่ควรรู้สึกดีกับการกระทำพวกนี้ใช่ไหม แต่หัวใจบางครั้งมันก็ห้ามยาก จนเธอเกลียดตัวเอง 

  “ฉันไม่น่าเข้าไปขัดจังหวะคุณเลยใช่ไหมคะ” เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเศร้า แต่แอบแฝงไปด้วยความประชดประชันเล็กน้อย 

  “เปล่า ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” 

  “ฉันขอถามได้ไหมคะ…..ความรักของฉันมันไม่มีค่าสำหรับคุณเลยงั้นเหรอ” คารีน่ากระพริบตาถี่ๆ พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น ยามนึกถึงเรื่องนั้นทีไร เธอก็รู้สึกอยากร้องไห้ขี้นมาตลอดเวลา 

  ร่างสูงค่อยๆผละหน้าออกมาจากไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมของร่างบางยังคงติดอยู่ที่จมูกของเขา  ชาร์ลได้ยินประโยคนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่อยากจะคุยกับคนตรงหน้า เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้ ไม่อยากพูดถึงเรื่องความรัก เพราะเขาไม่อยากรักใคร มันฟังดูซับซ้อนและน่าปวดหัวเหลือเกินสำหรับคนอย่างเขา 

  ความรักคือสิ่งที่ทำให้เธอร้องไห้ และเขาไม่เคยอยากเห็นคารีน่าร้องไห้สักครั้งเลยจริงๆ 

  “ถ้าเธอจะพูดเรื่องนี้ ฉันว่าเราเข้าไปเป่าเค้กกันดีกว่าไหม” เขาพูดออกมาเพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้คารีน่าเสียใจ ไม่อยากให้เธอพูดถึงเรื่องรักๆใคร่ๆอะไรบ้าบอนี่

  แต่ดูเหมือนความคิดของชาร์ลจะผิดมหันต์เพราะนอกจากเธอจะไม่หยุดร้องแล้วยังมีน้ำตาไหลลงมามากกว่าเดิมเสียอีก 

  “กลับไปเถอะค่ะ ถ้าฉันไม่ไปที่นั่นป่านนี้ฉันก็คงจะต้องนั่งรอคุณอยู่ที่นี่คนเดียว” เธอเหยียดยิ้มทั้งน้ำตา น้ำเสียงสั่นไหวเกินกว่าจะห้ามอยู่ ทุกคำพูดของชาร์ลเหมือนเข็มแหลมๆจิ้มแทงเข้าที่หัวใจของเธอเป็นพันๆเล่ม

  เธอนึกสมเพชตัวเองอยู่เหมือนกันที่โง่งมงายไปรักคนอย่างเขา แม้ความหวังจะริบหรี่ไปทุกทีว่าเขาจะรักเธอตอบ สักวันมันคงมอดดับลงไปเอง 

  ร่างสูงได้ยินแบบนั้นก็เม้มปากแน่น เขาไม่มีอะไรจะเถียงเพราะถ้าเธอไม่เข้าไปขัด เขาก็คงจะนอนกับผู้หญิงคนนั้นจนเสร็จสิ้นอารมณ์หมายจริงๆ 

  “ที่ผ่านมาเธอก็รับได้ตลอดไม่ใช่เหรอ ครั้งนี้ฉันยังไม่ได้เอากับผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำนะ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น 

  ไม่รู้สึกผิด…..ไม่มีคำง้อ 

  “ที่ฉันเงียบไม่ได้แปลว่าฉันรับได้ เพียงแค่ฉันยังอยากอยู่กับคุณ อยากเก็บความทรงจำที่ดีของเราเอาไว้ให้ได้มากที่สุดและฉันหวังว่าสักวันคุณจะรักฉันตอบบ้าง!” เธอเหลืออด เขาช่างคิดไปได้ยังไงว่าเธอรับได้กับการกระทำของเขา 

  ใบหน้าสวยที่เปรอะน้ำตาไปทั้งสองแก้มหันมาจ้องหน้าคนใจร้ายด้วยแววตาตัดพ้อ เขาเกือบไปไม่เป็นเมื่อเห็นสภาพของเธอ แต่ก็นะ……เขาเคยบอกไปหลายครั้งแล้วนี่ ว่าเขาไม่สามารถรักใครได้ทั้งนั้น! 

  “ฉันรักเธอไม่ได้ เธอน่าจะรู้ดีที่สุด” เขาปล่อยแขนออกจากมือเธอ ท่าทางเหมือนไม่พอใจที่เห็นอีกคนคาดหวังในตัวเขา 

  “ทำไมล่ะ ฮึก ทำไมคุณถึงรักฉันไม่ได้!” เธอสะอื้นถามอย่างน่าเวทนา รู้สึกเจ็บปวดจนหัวใจชาหนึบไปหมดแล้ว ที่ผ่านมาไม่เคยถามถึงเรื่องนี้กับเขาเลยสักครั้ง เพราะกลัวเขาไม่พอใจ 

  แต่ตอนนี้เธอไม่มีอะไรที่จะเสียใจไปมากกว่าเดิมอีกแล้ว….

  “เพราะฉัน…..ไม่รู้จักความรัก ฉันรักใครไม่เป็น พ่อฉันไม่ได้เลี้ยงฉันมาด้วยความรัก เธอเข้าใจไหมเคท อย่ามารักฉันเลย เธอรู้ดีว่าฉันอยู่กับเธอเพราะอะไร ถ้าวันไหนเธอพร้อมจะไปบอกฉันได้เลย ฉันไม่อยากเห็นเธอเป็นแบบนี้ อย่ามาร้องไห้เพราะฉันอีกเลย” 

  “ฉันไม่คู่ควรกับความรักของเธอหรอกนะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน 

  การที่เธอมายืนร้องไห้ต่อหน้าเขาแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไร เขาไม่อยากให้เธอเจ็บปวดเพราะความรักที่มีให้เขา เขารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่สามารถมอบความรักให้ใครได้ 

  คารีน่าเบือนหน้าหนีคนใจร้าย เธอทำได้แต่กัดริมฝีปากเอาไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึกอันไม่สู้ดีของตัวเอง แต่แล้วในที่สุด คารีน่าก็ค่อยๆสงบลงไป โดยมีชาร์ลยืนมองเธออยู่เงียบๆ 

  หญิงสาวตั้งสติ หันไปมองหน้าเขา เธอตัดสินใจแล้วว่าถ้าวันไหนเธอทนไม่ไหว เธอจะไปจากเขาตามที่เขาบอก แต่ในวันนี้….เธอขอเพียงแค่ได้เก็บความทรงจำระหว่างเธอกับเขาเอาไว้ให้ได้มากที่สุดก็เป็นพอ แม้เขาจะทำให้เธอแหลกสลายมามากเท่าไหร่ แต่เธอก็ยังคงรักเขาอยู่ดี 

  คารีน่าหวังเพียงลึกๆในใจ ว่าเขาทำเธอเจ็บปานนี้ พอถึงเวลานั้นเธอจะได้เลิกรักเขาได้อย่างง่ายดาย แบบที่ไม่อยากที่จะรู้สึกรักเขาอีกต่อไปแล้ว 

  “ไปเป่าเค้กกันเถอะค่ะ คงเลยวันเกิดคุณมาหลายนาทีแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เลิกร้องไห้ไปโดยอัตโนมัติ เพียงเพราะอยากเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ในความทรงจำให้ได้มากที่สุด 

  ดวงตาคมได้แต่มองตามร่างบางนั้นไป ท่าทีที่เปลี่ยนไปแบบกระทันหันของเธอ ทำให้ชาร์ลไม่เข้าใจว่าคนตัวเล็กกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ อีกใจนึงเขาก็รู้สึกใจหาย ที่เธอไม่ได้ตอบกลับอะไรมาในคำพูดของเขา…..เธอไม่ได้ปฎิเสธและก็ไม่ได้ตกลงว่าจะเลิกรักเขาหรือไม่